برای استاد محمدرضا لطفی

پیش ساز تومن ازسحرسخن دم نزنم

که بیانی چوزبان توندارد سخنم

 

ره مگردان ونگه دار همین پرده راست

تامن از راز سپهرت گرهی باز کنم

 

چه غریبانه تو بایادوطن می نالی

من چه گویم که غریب است دلم دروطنم

 

همه مرغان هم آواز پراکنده شدند

آه ازاین باد بلاخیز که زد درچمنم

 

شعر من بامددساز توآوازی داشت

کی بود باز که شوری به جهان درفکنم

 

بی تو دیگر غزل سایه ندارد لطفی

باز راهی بزن ای دوست که آهی بزنم


شعر از : سایه

 

/ 0 نظر / 54 بازدید